ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਮੂਵੀ ਸਮੀਖਿਆ: ਨਾਦਿਰਸ਼ਾਹ-ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਨੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਇੱਕ ਹਲਕੀ, ਅਸਮਾਨ ਫਿਲਮ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ

ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਯੋਨ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਨੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ) ਭੀੜ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਚੇਤਨਾ ‘ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਹਨ, ਛੋਟੇ ਅਯੋਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹੈ। ਇੱਕ ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਅਯੋਨ ਕਦੇ ਵੀ ਇਡੁੱਕੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਛਾਣ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਥਿਤੀ ਉਸਦੇ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਸੁਭਾਅ ਦੁਆਰਾ ਵਿਗੜਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਉਦੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਜਵੇਲ (ਮੀਨਾਕਸ਼ੀ ਦਿਨੇਸ਼), ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਅਣਜਾਣ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਮੁਸੀਬਤ ਵਾਲਾ ਚੁੰਬਕ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਯੋਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਮੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਨਕੀ (ਅਕਸ਼ੇ ਉਦਯਕੁਮਾਰ) ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਯੋਨ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅੰਤਰਮੁਖੀ, ਉਹ ਆਦਤ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਜੀਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ, ਅਯੋਨ ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤਾਲੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਸਿਰਫ ਉਹ ਹੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਜਰੂਰ ਪੜੋ | ਬੇਬੀ ਗਰਲ ਮੂਵੀ ਸਮੀਖਿਆ: ਨਿਵਿਨ ਪੌਲੀ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਥ੍ਰਿਲਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਬੌਬੀ-ਸੰਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ

ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੇ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਯੋਨ ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਫੋਰਗਰਾਉਂਡ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਬੈਕਗ੍ਰਾਉਂਡ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਕੈਮਰੇ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ‘ਤੇ ਉਤਰੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਲਈ ਵੀ। ਫਿਲਮ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦੋ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਪਰਤੱਖ ਸੁਹਜ ‘ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਾਸਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਲੋਕ – ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਕ ਪੈਟਰਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਤੱਕ ਨਾ ਵਧਣ ਲਈ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ – ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਘਰ ਬਣਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਯੋਨ ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇਵ ਦੀ ਲਿਖਤ ਓਨੀ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੰਗ-ਦਿਲੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਸਵਾਦਹੀਣ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਸੱਚ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਰਿਜ਼ਰਵਡ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਅਯੋਨ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਤਰ-ਧਰਮੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਉਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਯੋਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲਈ ਆਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਸਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਯੋਨ ਆਖਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਸਦਮੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਝਿਜਕਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਜਾਂ ਹੱਲ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਹ ਬਸ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠੀ। ਇਹ ਇਹਨਾਂ ਛੋਟੇ, ਦਿਲਕਸ਼ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਲਗਭਗ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੰਗ ਗਲੇ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਂਗ ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਦਾ ਟ੍ਰੇਲਰ ਇੱਥੇ ਦੇਖੋ:

ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣਾ ਅਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ – ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅਯੋਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਾਪੀ (ਅਬਿਨ ਬੀਨੋ) ਅਤੇ ਪੁੱਕਕਲਾ (ਸ਼ਮੀਰ ਖਾਨ) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ – ਕਾਫ਼ੀ ਕੋਮਲ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਾਦਿਰਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਕੁਝ ਚੁਟਕਲੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਲਾਈਨਰ ਵਿਚ ਫਿਸਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਘੱਟ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਨਾਦਿਰਸ਼ਾਹ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਅਰਥਹੀਣ ਸੰਵਾਦ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਜੀਵਨਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਬੰਬਲ, ਚੈਟਜੀਪੀਟੀ, ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਸੈਂਥੀਵਿਲਾ ਦਿਨੇਸ਼ ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।azhuka cherukkan“ਟਿੱਪਣੀ। ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਵਿਕ ਸੰਵਾਦ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ‘ਤੇ ਦੁਖੀ ਪੋਸਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਯੋਨ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋਸ (ਜਾਫਰ ਇਡੁੱਕੀ), ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਦਿਵਾਕਰਨ (ਬੌਬੀ ਕੁਰੀਅਨ), ਸਕ੍ਰੀਨ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਕਸਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਮੁੜ ਸੰਸਕਰਣ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਅਦਾਕਾਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪਾਪੀ, ਪੁੱਕਲਾ, ਅਤੇ ਕੁੱਟੱਪਨ (ਹਰੀਸ੍ਰੀ ਅਸ਼ੋਕਨ) ਵਰਗੇ ਪਾਤਰ ‘ਮਜ਼ਾਕੀਆ’ ਸੰਵਾਦ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਘਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਦੇਸ਼ਹੀਣ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਨੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਅਤੇ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਨੌਜਵਾਨ-ਬਾਲਗ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਇਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਟੱਪਨਾਈਲੇ ਰਿਤਿਕ ਰੋਸ਼ਨ ਨੂੰ 10 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਜਰੂਰ ਪੜੋ | ਚੱਠਾ ਪੱਚਾ ਫਿਲਮ ਸਮੀਖਿਆ: ਰੋਸ਼ਨ ਮੈਥਿਊ, ਅਰਜੁਨ ਅਸ਼ੋਕਨ ਦਾ ਐਕਸ਼ਨਰ ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂਈ-ਪ੍ਰੇਮਿਤ ਬਚਪਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਮਾਂਚਕ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ

ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਾਦਿਰਸ਼ਾਹ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਅਣਚਾਹੇ ਮੋੜਾਂ ‘ਤੇ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਖਿਸਕਣ ਦੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ, ਸੂਖਮ ਚਿੱਤਰਣ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਅਸਮਰੱਥਾ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਫਿਲਮ ਬਿਹਤਰ ਬਣ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਨਾਲ ਹੀ, ਨਾਦਿਰਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਨਾ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਅਕਸਰ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੈਰੋਡਿਕ ਟਰੈਕ ਸਿੰਗਲਜ਼ ਦੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਸਮੁੱਚੀ ਤਜ਼ਰਬੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਸੰਗੀਤ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਫਿਲਮ ਕਾਸਟ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਨੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ, ਅਕਸ਼ੈ, ਅਬਿਨ ਬੀਨੋ, ਮੀਨਾਕਸ਼ੀ ਦਿਨੇਸ਼
ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ: ਨਾਦਿਰਸ਼ਾਹ
ਮੈਜਿਕ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ ਮੂਵੀ ਰੇਟਿੰਗ: 2 ਤਾਰੇ