ਹਿਰਨ ਤੋਂ ਟਾਈਗਰਜ਼: ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਾਲਤੂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ

ਜ਼ੈਬਰਾ (ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਆਰਕਾਈਵਜ਼/ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਚਿੱਤਰ)

ਟਾਈਗਰਸ

ਬਾਘ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਿੱਲੀਆਂ ਨੂੰ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਪਾਲਤੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਟਾਈਗਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਖੇਤਰੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ, ਅਣਪਛਾਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿਵਹਾਰ, ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸਰੀਰਕ ਤਾਕਤ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਉਭਾਰੇ ਗਏ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਸੁਭਾਵਕ ਹਮਲਾਵਰਤਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਿਪੱਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਘਰੇਲੂ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਵਿਹਾਰਕ ਇਕਸਾਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ – ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਆਕਟੋਪਸ

ਅਸਧਾਰਨ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪਰ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ, ਆਕਟੋਪਸ ਇਕੱਲੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਅਤੇ ਉਤੇਜਿਤ ਰਹਿਣ ਲਈ ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਬਦਲਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਸੈਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਅਕਸਰ ਬਚ ਨਿਕਲਣ ਜਾਂ ਸਵੈ-ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਅਸੰਗਤ ਹੈ ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ।

ਐਂਟੀਲੋਪ (ਫੋਟੋ: ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ)

ਹਿਰਨ

ਚਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਈ ਹਿਰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਤੂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸੀਮਤ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਘਬਰਾਹਟ, ਸੱਟ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਣਾਅ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਹਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁੰਡ ਦੀਆਂ ਬਣਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਕ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਣ ਲਈ ਬਾਰੀਕ ਟਿਊਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਲਈ।

ਵੁਲਵਰਾਈਨਜ਼

ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਵੁਲਵਰਾਈਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰੀ ਰੇਂਜਾਂ ਵਾਲੇ ਇਕੱਲੇ ਜਾਨਵਰ ਹਨ। ਉਹ ਸਮਾਜਿਕ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਲਤੂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਧਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੈਦ ਲਈ ਹਮਲਾਵਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤਿੱਖੇ ਪੰਜੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਲਈ ਘੱਟ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਪ੍ਰਜਨਨ ਜਾਂ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਅਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।