ਅਮਨ ਗੁਪਤਾ ਸ਼ਾਰਕ ਟੈਂਕ ਇੰਡੀਆ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚਰਚਿਤ ਸ਼ਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਬੋਏਟ ਦੇ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਸੀਐਮਓ ਨੇ ਅੱਜ ਕਈ ਸਟਾਰਟਅਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਦਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਪੈਸਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਨਿਮਨ-ਮੱਧ-ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਲਿਆ, ਅਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ “ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਆਤਮਾ” ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਹਿਊਮਨਜ਼ ਆਫ਼ ਬਾਂਬੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ, ਅਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਦੁਖਾਂਤ ਨੇ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਭੌਤਿਕ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।
BoAT ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰਬਰਗ ਤੋਂ ਫੰਡ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ। ਮੈਂ ‘ਵਾਹ, ਪੈਸੇ ਆ ਗਏ, ਮਾਝੇ ਆ ਗਏ’ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਟੀਚਰ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਸੇਲਜ਼ਮੈਨ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੱਧ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੈਸਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ। ਮੈਂ ਬੈਠ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਬੈਂਕ ਖਾਤੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਸਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ, “ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਿ ਸਾਡਾ ਬੈਂਕਰ ਸਾਨੂੰ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਲਈ ਘਰ ਆਇਆ.”
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੀਵਨਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਆਏ ਬਦਲਾਅ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਪੈਸੇ ਖਰਚ ਕੀਤੇ। ਬਿਜ਼ਨਸ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਉੱਡਿਆ, ਵਧੀਆ ਹੋਟਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਲਗਜ਼ਰੀ ਕਾਰਾਂ ਖਰੀਦੀਆਂ। ਪਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬੋਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।”
ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ | ਅਮਨ ਗੁਪਤਾ ਨੇ ਸ਼ਾਰਕ ਟੈਂਕ ਇੰਡੀਆ 5 ਪਿਚਰ ‘ਗੁੜਗਾਉਂ ਮੈਂ ਘੁਸ ਕੇ ਦੇਖਿਆ’ ਨੂੰ ਅਨੁਪਮ ਮਿੱਤਲ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹੋਏ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ: ‘ਚੁੱਪ ਕਰੋ’
ਅਮਨ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵਿੱਤੀ ਸਫਲਤਾ ਆਖਰਕਾਰ ਨਿੱਜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ। “ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਰਜੀਹ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਹਰੁਖ ਖਾਨ ਦਾ ਡਾਇਲਾਗ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ – ‘ਹਸੋ, ਜੀਓ, ਮੁਸਕੁਰਾਓ, ਕੀ ਪਤਾ ਕਲ ਹੋ ਨਾ ਹੋ!’ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜਨਮਦਿਨ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਦੁਰਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਦੋਂ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗੀ. ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਸਿੱਖਿਆ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਗਭਗ ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ,” ਉਸਨੇ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ।
ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਆਤਮਾ ਸੀ – ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਟੀਚਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੀਏ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸੈੱਟਅੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਹਰੇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਰਾ ਸੀ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਝੱਲਣਾ ਪਿਆ, ਫਿਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਖਰਾਬ ਰਿਹਾ। ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਕਾਖਰ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, “ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬੱਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਂਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਸਟਾਪ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸੀਟ ਮਿਲ ਸਕੇ ਅਤੇ ਦੋ ਘੰਟੇ ਸੌਂ ਸਕਾਂ, ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 16 ਘੰਟੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। 40 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਜਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਵਿਗਿਆਪਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਰੀ ਹੈ
ਬੋਏਟ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਮਨ ਨੇ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਸਟਾਰਟਅੱਪ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ – ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਫਲ ਰਹੇ। boAT ਉਸਦਾ ਛੇਵਾਂ ਉੱਦਮੀ ਉੱਦਮ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਫਲ ਹੋਣ ਲਈ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਸਾਰੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
