25 ਜਨਵਰੀ, 2026 07:18 AM IST
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ: 25 ਜਨਵਰੀ, 2026 ਸਵੇਰੇ 07:18 ਵਜੇ IST
ਹਰ ਨਿਊਜ਼ ਆਉਟਲੈਟ ਨੇ ਗੀਗ ਵਰਕਰਾਂ ‘ਤੇ 10-ਮਿੰਟ ਦੀ ਸਪੁਰਦਗੀ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੇ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਰੇਟਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਜੋਖਮ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮੁੱਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਇਸ ਕਠੋਰ ਠੰਡ ਵਿੱਚ, ਬਲਿੰਕਿਟ ਜਾਂ ਜ਼ੋਮੈਟੋ ਲਈ ਭਾਰੀ ਬੈਗ ਲੈ ਕੇ ਦੋਪਹੀਆ ਵਾਹਨਾਂ ‘ਤੇ ਜ਼ਿਪ ਕਰਨਗੇ? ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਮੋਟਰਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਰਬਾਂ-ਡਾਲਰ ਮੁੱਲਾਂ, ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖਪਤਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਡਿਲਿਵਰੀ ਬੁਆਏਜ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਦਰਾੜ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ‘ਤੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ 10 ਮਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਕਿਉਂਕਿ, ਕਾਹਲੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਆਧੁਨਿਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੋਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ. 30 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਮੇਅਰ ਬਣਨ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਇੱਕ ਮਮਦਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਾਰਕ ਜ਼ੁਕਰਬਰਗ ਆਪਣੇ 20 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਫੇਸਬੁੱਕ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਗਲੋਬਲ ਆਈਕਨ ਹੈ। ਕੰਪਨੀਆਂ ਲਈ ਵਿਕਰੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਤੀਜੇ ਦੇਣ ਲਈ ਇਹ ਮਿਆਰੀ ਅਭਿਆਸ ਹੈ। ਸਪੀਡ ਵਿਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ – ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕੀਮਤ ‘ਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ – ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸੂਚੀ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁਦਰਾ ਕਰਨਾ ਸਹੀ ਹੈ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਫ੍ਰੈਜ਼ਲਡ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਅਰਥ ਸਫਲਤਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ. ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਛਾੜਨਾ, ਸਾਹ-ਸਬੰਧੀ, ਸਾਡੀ ਡਿਫੌਲਟ ਸੈਟਿੰਗ ਹੈ। ਦਸ-ਮਿੰਟ ਦੀ ਸਪੁਰਦਗੀ ਕੀਮਤੀ ਸਕਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਲੋੜ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਭੀੜ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ: ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਜਾਮ ਵਿੱਚ, ਹਵਾਈ ਅੱਡਿਆਂ ‘ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਤਾਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਰੁਝੇਵੇਂ ਵਾਲੇ ਕਾਰਜਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਟਿਊਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਠਕ੍ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤੀਬਰ ਵਾਵਰੋਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਲਾਚਕੀ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣ, ਲੁਕਣ-ਮੀਟੀ ਅਤੇ ਕੈਰਮ ਖੇਡਣ ਲਈ ਕਈ ਘੰਟੇ ਸਨ। ਜਾਂ, ਬੇਤਰਤੀਬੇ, ਸੰਭਵ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਅਨੰਦਮਈ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਬਿਤਾਓ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ (ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਖੁਸ਼) ਅਭਿਲਾਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ। ਮਾਮੂਲੀ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਉਹ ਅਨਿਯਮਿਤ ਘੰਟਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਕਾਦਮਿਕ ਮਹਿਮਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਪਰ ਕੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ? ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਤਰਜੀਹਾਂ ਅਤੇ ਰੁਚੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਬਚਪਨ ਦੀ ਆਲਸ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਬੁਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ. ਮਾਰਕੀਟ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਉਰਫ਼ ਪੁਰਾਣੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅੱਥਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਹਰ ਉਮਰ ਦੀ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਦਿਨ ਦੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ। ਡਬਲਯੂ.ਐਚ. ਡੇਵਿਸ ਦੀਆਂ 1911 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ Leisure ਦੀਆਂ ਵਿਅੰਗਮਈ ਲਾਈਨਾਂ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਰੁਝੇਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਾਲਾਤ ਇੰਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਦਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਇਸ ਤੱਥ ‘ਤੇ ਅਫਸੋਸ ਕਰਨ ਲਈ ਬੋਲ਼ਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੀ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕਦਰ ਕਰਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦਿਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਕਦੇ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਇੱਥੇ ਅਣ-ਨਿਰਧਾਰਤ ਉਮੀਦਾਂ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਂਡਿੰਗ ਅਤੇ ਵੇਚਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸੰਭਾਵੀ ਮਾਲਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪੋਸਟ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨੈਟਵਰਕਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਏਜੰਡੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਾਏ, ਵਿਹਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸਵੈ ਤਰੱਕੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕੰਮ ਪੂਜਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਸ ਦਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਵਿਹਲੇ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਆਲਸ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਜੇਕਰ ਹਰ ਮੁਫਤ ਪਲ ਉਹਨਾਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ‘ਤੇ ਖਰਚ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਭੌਤਿਕ ਲਾਭ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਵਿਕਲਪ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖਾਲੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਲੇਖਕ ਹਟਕੇ ਫਿਲਮਜ਼ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹਨ
