ਐੱਨ.ਐੱਮ. ਕਾਲਜ ਦੇ ਲੈਕਚਰਾਰ ਸੁਧੀਰ ਤ੍ਰਿਵੇਦੀ, ਆਲੋਕ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਉਸੇ ਲੋਕਲ ਟਰੇਨ ‘ਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਨਿਚਰਵਾਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਲਾਡ ਸਟੇਸ਼ਨ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਚਾਕੂ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਪੱਲਵੀ ਸਮਾਰਟ ਸਿੰਘ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਤ੍ਰਿਵੇਦੀ ਨੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪਲਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੇ ਗਏ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਆਲੋਕ ਨਾਲ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਲੇ ਪਾਰਲੇ ਦੇ NM ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਕੱਠੇ ਸਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਅਸੀਂ ਅੰਧੇਰੀ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਸ਼ੇਅਰ-ਰਿਕਸ਼ਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਬੋਰੀਵਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਲੋਕਲ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਮੈਂ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਚਾਹ ਪੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਲੋਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜ਼ਿੱਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਅਸੀਂ ਟਰੇਨ ਫੜਨ ਲਈ ਸਿੱਧੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਮ 5.30 ਤੋਂ 6 ਵਜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਰੇਲਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਾਲਾਸੋਪਾਰਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਡੱਬੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਲੋਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਕੋਲ, ਗੈਂਗਵੇਅ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਮਲਾਡ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਟਰੇਨ ਮਲਾਡ ਸਟੇਸ਼ਨ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਆਲੋਕ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਸਕੇ। ਆਲੋਕ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਯਾਤਰੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।
ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਲੋਕ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਦੇ ਪਾਸੇ ‘ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਕੂ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੇਲਗੱਡੀ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ ਜਦੋਂ ਆਲੋਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਬੁਲਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਿਆ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਕਾਹਲੀ ਨਾਲ ਆਲੋਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰੁਮਾਲ ਉਸਦੇ ਜ਼ਖਮ ‘ਤੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਹਮਲਾਵਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਫੁੱਟ-ਓਵਰ ਬ੍ਰਿਜ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ‘ਤੇ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਲੇਟਫਾਰਮ ‘ਤੇ ਕੁਝ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ‘ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰੁਮਾਲ ਦਿੱਤੇ। ਅਸੀਂ ਆਲੋਕ ਨੂੰ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ‘ਤੇ ਬੈਂਚ ‘ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਪੁਲਿਸ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈ ਗਈ।
ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਵਿਗਿਆਪਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਰੀ ਹੈ
ਮੈਂ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਹਮਲਾਵਰ ਦਾ ਭੌਤਿਕ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਕਰੀਬ, ਮੈਨੂੰ ਸੀਸੀਟੀਵੀ ਫੁਟੇਜ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਮਲਾਵਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਲਈ।
ਹੁਣ ਵੀ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਚਾਹ ਲਈ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।
ਨਵੀਨਤਮ ਨਾਲ ਅੱਪਡੇਟ ਰਹੋ – ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ ‘ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਫਾਲੋ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ
© The Indian Express Pvt Ltd
